Oharra: Ondoko hau, Uribe Kostako ipuin laburren lehiaketan bigarren saria lortu duen istorioa da, neronek idatzia.Lehiaketako oinarrien arabera lizentzia librepean askatuko denez berau (bikain!), hona hemen istorioa, libre.
Atearen danbatekoa agur modura lagaz irten zen etxetik. Gizonezkoak, alkoholaren eraginez kostata jaitsi zituen eskailerak, uneoro horma oratzen saiatuz. Haserre bizian zegoen, aurpegia bera itxuraldatzearen punturaino.
Kaleak argi artifizialekin egiten zuen dir-dir gizonezkoa kalera irten zenerako, aspaldi baitzen eguzkia ezkutaturik. Sigi-sagan, mozkorraren ibilera traketsarekin ekin zion tabernara hurbiltzeari, ahotik madarikazioak botatzen zituen bitartean. Satsaz beteriko kale kantoiak gurutzatu zituen, kale-katu goseti, zorigaiztoko jonki edota putazale amorraturen baten babesleku perfektuak izan zitezkeenak.
Argi gutxidun pub ez gomendagarri horietako bat zen taberna hura, hutsik zegoena momentu hartan. Bertako atetik sartu bezain laster, barra herdoilduaren ostean zegoen tabernariak betiko tragoa atera zion, ez baitzen antzeko egoeran zetorren lehen aldia. Ondoren, horrelakoetan beti egiten zuen legez, tabernariak ezer galdetu gabe, gizonezkoa hasi zitzaion istorio osoa kontatzen, entzule inprobisatua ahotik zerion alkohol kiratsari aurre egiten saiatzen zen bitartean.
-Emakume guztiak urdanga zikinak besterik ez dituk.
Tabernariak, esaldi hori aditzera ohiturik, entzun ez balu moduan egin zuen, edalontziak trapuarekin sikatzen zituen bitartean, ondo baitzekien kontalariari ez zitzaiola gustatzen moztu edo komentariorik entzutea.
-Gaur, berriz ere, bera jo beste erremediorik ez diat izan -jarraitu zuen gizonak-. Nik eramaten diat dirua etxera, nik egiten diat lan. Horrenbeste eskatzea al duk etxera heldu eta lasai deskantsatu ahal izatea? Ez diat ulertzen, ezin diat ulertu. Lanegun gogor baten ostean, ez al diat merezi ganorazko afaria, erre gabekoa, akaso garagardo bat? Ba bera, ez duk izan gai ezta hori egiteko. Zein izango zuan heure eta neure egoera, gu ez baginak gai soldata etxera eramateko? Berak ez zeukak ardura hori, eta neuri esker jaten diagu biok! Esker txarreko bizkarroi nazkagarri bat besterik ez duk.
Edandako lehen basoaren buruan beste bat etorri zen eta ondoren beste bat. Azkenik, erdi zorabiatuta altxatu zen aulkitik, “Apuntatu ezak nire kontuan” botaz tabernariari.
Urduritasunaren ondorioz, mendeak iruditu zitzaizkion minutu batzuk ibiliz heldu zen kotxera, baita bertan sartu eta martxan jarri ere. Berdin zitzaion mozkortuta egotea, gai baitzen gidatzeko, egoera okerragoetan baitzegoen gidatuta, inolako arazorik gabe. Gidatzeak eta batez ere, bigarren mailako errepideetatik abiadura handian joatea gustukoa zuen, adrenalina askatuz. Hausnartzeko aukera ere ematen zion, izatez, beti izan baitzuen gustukoago pneumatiko erre eta gasolina usaina, uharketan harriek sorturiko uhin zirkularrak baino.
Hiritik atera zen, ohiko semaforoan, gaueko ordu txiki horietan kleenexak saltzen zituen errumaniarrari muzin eginez, aurretik kotxerako bidean, arrosak opatzen zebilen txinatarraz paso egin moduan.
Autobide eta kamino nagusietatik ibili ostean heldu zen horren gustuko zituen errepide galduetara. Ilargiak kolore gris zurbilez tindaturiko hainbat pinudi beltz, zelai berde eta herrixka bukolikotatik igarotzen zebilen.
Motorraren burrunbak giroturik -hori baitzen gidariaren aburuz kotxeak izan zezakeen musikarik gozagarriena- hasi zen pentsatzen. Amorru bizian zegoen bere andrearekin, ez al zuen honek ulertzen eskaturikoa? Emazteak horrela eskertzen al zion jasotako fideltasuna, edota eguneroko ogia?
Zuen haserrearekin, bere andrea ez zen beste edozein emakumerekin larrutan aritzeko ordaintzeko prest zegoen; bere pisu osoa jarriko zuen bere gainean, emazteak horrenbeste gorroto zuen moduan; emaztearekin inoiz probatu gabeko praktika sexualak egiteari ekingo zion, inolako goxotasun, erruki edo duda izpirik gabe; hitz zikinak esan, irainak ere botako zizkion prostitutari, zergatik ez. Gustura geratu arte.
Atoan pasatu zen gizonezkoa, baina, bere pentsamendu lizun sadiko horrek sorrarazten zion irribarre triunfante horretatik malko mikatzetara, alkoholaren eraginez erreakzioa handituz. Bere semea edo alaba izango zatekeenaz ere gogoratu zen, bere andreak haurdun zegoela galdu zuena. Kolpe gogorra izan zen hura bikotearentzat, umea, bikoteak zituen arazoen konponbidea zela konbentzituta baitzegoen, itxaropentsu. Hala ere, ezbeharraren ostean, gizonak ez zuen haurgaltze hura bere emazteak jasotako astinduen ondorio zela ikusi nahi izan, andreak berak, nahita abortatu zuela konbentziturik zegoelako, berari, aita izango zenari, ahalik eta min handiena sorrarazteko.
Burutik pasa zitzaion nolakoa izango zitekeen bere bizitza inoiz izan ez zuen umearekin, bere emazteak eman nahi izan ez zion umearekin. Iraganarekin ere nahasten zituen sasioroitzapenok, gogoan baitzuen zelakoak izan ziren bere orduko neskalaguna emazte bihurtu zeneko lehen egunak, aspaldiko garaiak, garai ederrak. Horren zaila al zen familia zoriontsu bat desiratzea, haurtzaroan etxean ezaguturikoaren moduan?
Baina, bere pentsamenduen itsasoan murgilduta zebilelarik, bidegurutze batera hurbiltzeaz batera, ez zuen garaiz ikusi kurbaren ostean ertzainek jarritako alkoholemi kontrola, eta berau ekidin asmoz, bolanteari bortitz bezain trakeski eragin ostean kotxearen kontrola galdu zuen. Errepidetik irten eta ezin izan zuen ezer egin gainera zetorkion arbola saihesteko; bete-betean eta aurrez-aurre jo zuen autoak pinu sendoa.
Kontroleko ertzainak heldu orduko odol hari fin bat erortzen hasia zitzaion jada bizigabeko aurpegian zehar. Ertzainek, walkie-talkiea hartu eta suhiltzaile eta osasun zerbitzuari pasa zieten abisua, gorpua kotxetik atera eta, itxura guztien arabera ematen zuena berretsi zezaten, gidaria hilik zegoela alegia.
Gidariaren emazteak oparituriko eskumuturreko erloju apurtuak, bost eta erdiak markatzen zituen.
Zabildu
